ಮಲೆನಾಡು, ಮಳೆ ಮತ್ತು ಅವಳು…..

ಮಲೆನಾಡು ಅನ್ನೋ ಪದ ನಮ್ಮ ಉಸಿರಾಟ ಇದ್ದ ಹಾಗೆ…ಅಪದಮನಿ, ಅಭಿದಮನಿ ಗಳು ಸಂವಹನ
ನಡೆಸುವವರೆಗೂ ಆ ಪದ ನಮ್ಮ ಹಿಮೋಗ್ಲೋಬಿನ್ ಜೊತೆ ಓಡಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ.

ಚಂದ್ರ, ತಾರೆ, ಬೆಳದಿಂಗಳು ಹೀಗೆ ಏನೇನೋ ಕವಿಗಳು ಜನ್ಮ ನೀಡಿದ ಶ್ರಂಗಾರ ಸಾಲುಗಳ ಬದುಕಾಗಿರುವ
ಪದಗಳ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ನಾವು ಜೋಡಿಸುವ ಹೊಸ ಪದಗಳಲ್ಲಿ “ಮಲೆನಾಡು” ಕೂಡ ಒಂದು….

ಯಾವುದೇ ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು, ಅವಳ ಸೌಂದರ್ಯ ಹೊಗಳಲು ಬರೆಯುವ ಕವನದ ಶಬ್ದಗಳ
ಹುಡುಕಾಟದಲ್ಲಿರುವಾಗ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಮೊದಲು ನೆನೆಯುವುದೇ ಅದು…”ಮಲೆನಾಡು”.
ಮಲೆನಾಡಿಗೂ ಪ್ರೀತಿಗೂ ಏನೋ ಬಿಡಿಸಲಾರದ ನಂಟು….

“ಆಗುಂಬೆಯ ಪ್ರೇಮ ಸಂಜೆಯ…..” ಅಂತ ಅಣ್ಣಾವ್ರ ಹಾಡಿನ ರಾಗಕ್ಕೆ…ಮನಸು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದ ಅನುಭವ ಆಗದಿರದು.

ಪ್ರೀತಿಯ ಬಣ್ಣ ಕೇಳಿದ ಹುಡುಗಿಗೆ, ಮಲೆನಾಡಿನ ಹಸಿರನು ತೋರಿಸಿ……ಅದು ನಮ್ಮ
ಮೋಡ, ಮಳೆಯ ಸುರಿಸುತ್ತೆ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆಯಲ್ಲಿ, ಅವಳು ತಂದಿದ್ದ ಛತ್ರಿ ಬಿಡಿಸಿ,

ಮಳೆಯನ್ನು ಕಾಯುತ್ತಿರುವಾಗ ಅಲ್ಲಿದ್ದಿದ್ದು ಬರೀ ನಿರೀಕ್ಷೆ…

ನನಗೆ ಮಳೆಯದು…ಅವಳಿಗೆ ನನ್ನ ಮಾತು.
ಮೌನ….ಮಳೆ ಬರುವವರೆಗೂ…
ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಮಾತುಗಳನ್ನ ಕೇಳಲು ಆ ಮಳೆಯು ಕರಗಿತ್ತು…ನನ್ನವಳ ನಿದ್ದೆ ಇನ್ನೂ ಮುಗಿದಿರಲಿಲ್ಲ…

ಕೊಡೆ ಹಿಡಿದ ಅವಳ ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಆಗಾಗ ಒರೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ ಕಣ್ಣುಗಳು ರೆಪ್ಪೆಯ ಮಿಡಿತಗಳಿಗೆ ಮನಸೋತಿದ್ದವು…

ಇಬ್ಬನಿಯ ಮಳೆ ಕೊನೆಗೂ ಬಂತು…

ಅದು ಮಂಜಿನ ಶಾಖ….ಅವಳನ್ನ ನೋಡಿದೆ…ನಿನ್ನ ಮಳೆ ಇದೇನಾ???? ಅನ್ನೋ ಪ್ರಶ್ನೆ ಅವಳ ನೋಟದ
ನೂಲಲ್ಲಿ ಹೆಣೆದಿಟ್ಟು, ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಮಂಜಿಗೆ ಮುಖವಿಟ್ಟು ಮಲೆನಾಡಿನ ಸೊಬಗನ್ನು
feel ಮಾಡ್ಕೋತಿರೋ ಅವಳನ್ನ ನೋಡಿದ ನನಗೆ…ನಮ್ಮ ಭಟ್ಟರ ಯಾವುದೋ ಹಾಡು ಗಂಟಲಿನ
ಧ್ವನಿಪೆಟ್ಟಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿ ಅಲ್ಲೇ ಮರೆಯಾಗಿತ್ತು….

ಸ್ವಲ್ಪ ಜನ ಹುಡುಗೀರು ಮಲಗಿರುವಾಗ ಕ್ಯೂಟ್ ಆಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಾರಂತೆ…ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು
ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದಾಗ….ಅದೂ ಮುಖಕ್ಕೆ ನೀರು ತೋರಿಸದೆ…make-up ಇಲ್ಲದೆ….